Przegląd światowych czasopism alergologicznych grudzień 2008

Wybrane przez Naczelnego Edytora WAO Web Prof. Richard F Lockey M.D. i zaproszonego edytora WAO Gary Hellermann..

1. Tomografia komputerowa (CT) jako źródło ekspozycji na promieniowanie X.
W porównaniu ze standartowymi zdjęciami RTG, CT powoduje dużo większą kumulacyjną dawkę napromieniowania pacjenta. Ta praca przeglądowa opisuje różne procedury, typowe dawki, zastosowanie i biologiczne efekty promieniowania jonizującego. Dotychczas nie przeprowadzono żadnego większego badania dotyczącego zagrożenia zdrowia spowodowanego badaniami CT, ale ekstrapolowanie dawek CT w oparciu o znane szkodliwości dawek stosowanych w badaniach konwencjonalnych sugeruje ostrożność, zwłaszcza, że wiele ludzi przechodzi badania CT.
Komentarz edytora: Ponieważ CT powoduje wysoką ekspozycje na promieniowanie jonizujące, inne procedury (włączając w to szerokie i poprawne zbieranie wywiadu i badanie fizykalne) takie jak MRI czy USG mogą dostarczyc satysfakcjonujących wyników użyte zamiast CT. Brenner DJ et al. N Engel J Med. 2007; 357:2277-84.

2. Determinanty odpowiedzi na propionian flutikazonu (FP) i lek łączony salmeterol/propionian flutikazonu (SFC) w badaniu uzyskania optymalnej kontroli astmy (GOAL).
  Chorzy z niekontrolowaną astmą otrzymywali albo FP albo SFC. Analiza danych badania GOAL maiła za zadanie ustalenie czynników wpływających na wyniki leczenia oraz jak lepiej leczyć astmę. Chorych podzielono na grupy: całkowicie kontrolowanych (TC), dobrze kontrolowanych (WC) i niedobrze kontrolowanych (NWC). Użyto statystyczne metody w celu ustalenia współczynnika prawdopodobieństwa dla poszczególnych czynników, które zmniejszały szanse powodzenia leczenia. Główną determinantą charakterystyczną dla NWC było palenie papierosów, nawet pomimo tego, że uzyskano w tej grupie poprawę, szczególnie po SFC.
Komentarz edytora: Przesłanie tej pracy jest jasne: powiedz choremu z astmą, jeżeli chcesz uzyskać poprawę przestań palić. Pedersen SE et al. JACI 2007;120: 1036-1042.

3. Porównawcze badanie inhalacji zawiesiny budesonidu (BIS) i montelukastu (M) u małych dzieci z łagodną przewlekłą astmą.    
To badanie porównuje BIS z M wleczeniu trwającym ponad rok u dzieci w wieku 2 do 8 lat z łagodną przewlekłą astmą. Chorzy (395) w wieloośrodkowym badaniu byli przydzielani do grup otrzymujących BIS (0.5mg) lub M (4-5 mg) dziennie. Mierzonymi parametrami były: czas do pierwszego zaostrzenia i dodatkowe leczenie stosowane w zaostrzeniu, częstość zaostrzeń, PEF i ocena QoL. Za pomocą zarówno BIS jak i M osiągano dobrą kontrolę astmy ale BIS był skuteczniejszy.
Komentarz edytora: Chociaż BIS lepiej poprawia kontrolę astmy niż M, łatwość użycia M może być korzystne, szczególnie u małych dzieci. Szefler SJ et al. JACI 2007 ;120 :1043-50.

4. Genetyczny efekt polimorfizmów CCR3 i IL5RA na eozynofilię u chorych z astmą.    
Dwa czynniki które wpływają na liczbę eozynofili to receptor chemokinowy CCR3 i czynnik zwiększający przeżycie eozynofila IL-5. W tym badaniu polimorfizmy pojedynczych nukleotydów (SNPs) w genach CCR3 i podjednostki alfa receptora IL-5 korelowano z podatnością na astmę i eozynofilią w grupie 576 koreańskich chorych na astmę i u 180 zdrowych osób.   Spośród SNPs w genie CCR3 wszystkie były zlokalizowane w intronach i żaden nie był związany z podatnością na astmę. Jednakże niektórzy chorzy na astmę z odmianami polimorficznymi CCR3 mieli niższą liczbę eozynofili niż chorzy z częściej występującymi SNPs powiązanymi z eozynofilią. IL5RA SNPs powodowały zwiększoną liczbę eozynofili u chorych na astmę, a kiedy występowały w połączeniu z SNP CCR3 wpływ na eozynofilię był zwiększony.
Komentarz edytora: Statystyczne powiązania swoistych SNPs z astmą współtworzą naszą wiedze o jej patologii. Lee JH et al. JACI 2007; 120: 1110-7.

5. Upośledzona aktywacja komórek T spowodowana uszkodzeniem szlaku ko-stymulującego receptora TNF 2 w pospolitym zmiennym niedoborze odporności (CVID).
CVID charakteryzuje się zmniejszoną produkcją komórek B i immunoglobulin oraz zwiększoną podatnością na infekcje bakteryjne. Odgrywają w tym rolę wrodzone defekty w przekazywaniu sygnałów receptora komórek T ale dokładne zaburzenia nie są znane. Ta praca bada szlaki ko-stymulujące aktywowane TNF w stymulowanych komórkach T pochodzących od chorych z CVID i zdrowych osób. Chorzy z CVID mają normalny sygnał z TCR (CD69) podobnie jak normalny napływ wapnia i aktywację PKC-theta, jednakże ko-stymulacja TCR poprzez TNF-RII była silnie upośledzona.
Komentarz edytora: CVID jest złożoną chorobą a zrozumienie genetycznych defektów jest ważne do zaprojektowania nowych terapii. Aspalter RM et al. JACI 2007; 120:1193-1200.

6. Genetyka astmy: Potencjalne implikacje zredukowania rozbieżności w astmie.
Ta praca przeglądowa prezentuje to co jest znane odnośnie swoistych zaburzeń u mniejszości i wskazuje gdzie występują słabości spowodowane małym rozmiarem populacji badanej lub heterogennością genetyczną czy środowiskową. Polimorfizmy (SNPs) w genach ADAM33 (a disintegrin and metalloproteinase 33), receptora IL-4, HLA i innych są omawiane w populacjach Afroamerykanów i Latynosów w porównaniu z rasą białą. Zaobserwowano znamienne różnice w częstości SNPs oraz haplotypów.
Komentarz edytora: Wyjaśnienie mechanizmów patologii astmy zależy od uzyskanych informacji z różnych ras ludzkich. Scirica CV and Celadon JC. Chest 2007; 770S-781S.

7. Wzbogacone w gazy z silników diesla pyły (P) czynnościowo aktywują ludzkie komórki dendrytyczne (DC).
Ludzkie komórki dendrytyczne powstałe z hodowli komórek krwi obwodowej w obecności odpowiednich cytokin zostały eksponowane na P z silników benzynowych lub z silników diesla. Fenotyp aktywowanych DC został określony przy pomocy cytometrii przepływowej poprzez stwierdzenie obecności markerów dojrzewania oraz endocytozę znakowanego FITC dekstranu. P z silników benzynowych miały niewielki efekt na aktywację DC, ale P z silników diesla zwiększały sekrecję TNF, IL-6 i IFN-γ oraz powodowały wzrost ekspresji MHC-II. Zarówno P z silników benzynowych jak i P z silników diesla promowały odpowiedź Th2. P z silników diesla swoiście stymulowały endocytozę w DC, co różniło je od innych aktywatorów takich jak LPS.  Połączenie zwiększonego wychwytu antygenu ze stymulacją ekspresji markerów dojrzewania wydaje się być wyjątkową cechą dymów pochodzących z silników diesla może być odpowiedzialne za ich pozapalne działanie.

Komentarz edytora: Mechanizm działania P z silników diesla na DC pozostaje do wyjaśnienia w oparciu o kolejne eksperymenty. Porter M et al. Am J Respiro Cell Mol Biol 2007; 37:706-719.   

8. oddziaływanie na układ oddechowy ekspozycji na spaliny z silników diesla u chorych z astmą.
Do badania włączono grupę 60 niepalących chorych na astmę z umiarkowanymi- łagodnymi objawami, którzy byli oceniani podczas okresu bez zaostrzeń czy infekcji układu oddechowego. Pozwolono im kontynuować regularnie przyjmowane leki ale nie kortykosteroidu doustne. Uczestnicy spacerowali przez około 2 godziny albo w regionie natężonego ruchu ulicznego z wysokim stężeniem splin z silników diesla w powietrzu, albo w parku daleko od ruchu ulicznego. Pobrano próbki powietrza w każdym z tych regionów i oznaczono liczbę i rozmiar cząsteczek zawieszonych w danej objętości powietrza. Spirometrię wykonano przed w trakcie i po każdej sesji, a chorzy zapisywali objawy astmy. Zbierano także próbki plwociny w celu oceny składu komórkowego i oceny cytokin i ECP. Zmierzono także stężenie tlenku azotu w powietrzu wydychanym oraz pH kondensatów powietrza wydychanego. Wyniki pokazały większą redukcję FEV1 u chorych spacerujących w środowisku miejskim w porównaniu z parkiem, u chorych z umiarkowaną astmą odnotowano większy spadek FEV1 w porównaniu z chorymi z astmą łagodną. Inne parametry takie jak obniżone pH i wzrost stężenia mieloperoksydazy w plwocinie także korelowały ze zwiększonym stężeniem spalin z silników diesla.
Komentarz edytora: Nie stwierdzono różnic w objawach pomiędzy grupami eksponowanymi w mieście czy w parku, ale dane wskazują na pozapalne oddziaływanie cząstek zawartych w spalinach z silników diesla. McCreanor J et al. N Engel J Med. 2007; 357: 2348-58.     

9. Badanie oceniające skuteczność i bezpieczeństwo mepolizumabu u chorych z umiarkowaną przewlekłą astmą.
Eozynofilia dróg oddechowych jest częstym problemem u chorych z przewlekłą astmą i dlatego leczenie, które hamuje IL-5, cytokinę odgrywającą kluczową rolę w proliferacji, przeżyciu, migracji i dojrzewaniu eozynofili (E), wydawałoby się idealną terapią. Te wieloośrodkowe, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie humanizowanego przeciwciała anty-IL-5, mepolizumabu, wydaje się argumentować przeciwko tym założeniom. Osoby badane w wieku 18-55 lat miały FEV1 w granicach 50-80% wartości należnej. Kontrola astmy u tych chorych osiągana była przy użyciu wysokich dawek wziewnych kortykosteroidów (1000 mcg beklometazonu lub odpowiednie dawki innych).   Mepolizumab był podawany dozylnie w dawkach 250 lub 750 mg co miesiąc, a pomiary stosowane w ocenie skuteczności zawierały ocenę FEV1, liczbę E we krwi i plwocinie, dzienniczki samoobserwacji i kwestionariusze QoL. Zaobserwowano tendencję do zmniejszenia zaostrzeń w grupie otrzymującej mepolizumab, ale nie stwierdzono żadnych innych różnic między grupą otrzymującą placebo a aktywne leczenie.
Komentarz edytora: Dalsze badania przyczyn dla których leczenie anty-IL-5 nie działa w astmie może powiedzieć nam więcej o jej patogenezie. Flood-Page P et al. Am J Respir Crit Care Med. 2007:176:1062-71.

10. Ceramid: kluczowa cząsteczka przekazująca sygnały w modelu alergicznej odpowiedzi astmatycznej i zapalenia dróg oddechowych u świnek morskich.
Ceramid jest związanym z błoną komórkową sfingolipid który wykazuje działanie pro-zapalne i pro-apoptotyczne. Stosując uczulone na ovalbuminę świnki morskie, autorzy stwierdzili, że produkcja ceramidu uległa zwiększeniu po prowokacji alergenowej. Zwiększyły się także zwężenie oskrzeli, duszność i kaszel. Podanie inhibitora syntezy ceramidu blokowało efekty zapalne i umieranie komórek nabłonka po prowokacji alergenem.
Komentarz edytora: Farmakologiczna manipulacja zmieniająca poziom ceramidu może okazać się użyteczna w chorobach zapalnych płuc. Masini E et al. J Pharmacol Exp Ther 2007; [Nov 27, epub ahead of print].

11. Postęp medyczny: sarkoidoza.
Opisana po raz pierwszy w 1899 roku, sarkoidoza charakteryzuje się formowaniem i akumulacją łagodnych ziarniniaków zawierających aktywowane komórki T i makrofagi wydzielające cytokin i chemokiny.   Opisano kliniczną charakterystykę, zajęcie różnych organów, diagnostykę różnicową, sarkoidozę u dzieci oraz leczenie.
Komentarz edytora: Wspaniała praca przeglądowa chorby, której etiologia pozostaje niejasna. Iannuzzi MC et al. NEJM 2007; 357: 2153-65.