Wybrane
przez Naczelnego Edytora WAO Web Prof. Richard F Lockey M.D. i zaproszonego
edytora WAO Mark C Glaum.
1. Czynniki ryzyka
związane z koniecznością korzystania ze środków
doraźnej pomocy w astmie.
Celem tego badania było
zidentyfikowanie możliwych do modyfikacji czynników ryzyka, które
predysponują chorych na astmę do korzystania ze środków
doraźnej pomocy. Do badania
włączono dorosłych astmatyków (n = 554) z sieci opieki
zdrowotnej HMO. Na wstępnej wizycie
u osób tych wykonano testy skórne, spirometrię i przeprowadzono
ankietę dotyczącą możliwych do modyfikacji czynników ryzyka
astmy. Stosowanie środków pomocy
doraźnej odnotowywano przez następne 30 miesięcy. Najbardziej istotnym czynnikiem ryzyka
korzystania ze środków pomocy doraźnej był niski FEV1 (RR 4.33),
palenie papierosów (RR 1.6) i dodatnie testy skórne oraz posiadanie psa lub
kota (RR 1.5).
Komentarz edytora: Niskie FEV1 jest silnym czynnikiem
predykcyjnym zwiększonej chorobowości w astmie. Osborne ML et al. Chest 2007; 132 (4): 1151-68
2. Leki modyfikujące
szlak leukotrienów zapobiegają powstawaniu objawów u chorych na
astmę w czasie infekcji wirusowych górnych dróg oddechowych.
Wirusowe infekcje
górnych dróg oddechowych (URI) są częstą przyczyną
zaostrzeń astmy. Doniesienia
sugerują, że leki modyfikujące szlak leukotrienów (LTRA)
mogą zmniejszać częstość infekcji rinowirusowych
poprzez zmniejszanie ekspresji receptorów na komórkach nabłonka dróg
oddechowych. Dorosłych astmatyków
(n = 279) którzy zostali przyjęci na oddział ratunkowy podzielono
retrospektywnie na grupę przyjmującą LTRA i nie
przyjmującą LTRA. Wyniki
badania zawierały częstość zaostrzeń, wizyt na
oddziałach ratunkowych oraz hospitalizacji w ciągu 12
miesięcy. W grupie leczonej LTRA
liczba infekcji (p<0.05), zaostrzeń, wizyt na oddziałach
ratunkowych i hospitalizacji (p<0.01) były znamiennie niższe
niż w grupie nie leczonej LTRA.
Komentarz edytora: LTRA mogą Stanowic ochronę
przed zaostrzeniami indukowanymi przez infekcje wirusowe. Horiguchi T et
al. Allergol Int 2007; 56: 263-7
3. Znaczenie szczepień
w prewencji chorób.
Szczepionki
znajdują się w grupie największych sukcesów zdrowia publicznego
w USA w ciągu ostatniego wieku. Narodowe
rekomendacje dostarczają wskazówek dotyczących stosowania szczepionek
w celu zapobieżenia lub wyeliminowania 17 chorób możliwych do
zapobieżenia przy pomocy szczepień. To badanie porównuje
chorobowość i śmiertelność przed i po szerokim
wprowadzeniu narodowych rekomendacji szczepień aż do roku 2005. Pierwotne wyniki zawierają liczbę
przypadków, hospitalizacje i zgony z powodu 13 chorób możliwych do
zapobieżenia przy pomocy szczepień. W przypadku błonicy, świnki, krztuśca i tężca
odnotowano 92% spadek zachorowań i 99% spadek zgonów, podczas gdy w co
najmniej 80% spadek zachorowań i zgonów obserwowano w przypadku
większości pozostałych chorób.
Komentarz edytora: Odpowiednie szczepienia przeciwko
grypie, zapaleniu płuc i krztuścowi są uzasadnione u chorych z
astmą i innymi chorobami układu oddechowego<.
Roush SW et al. JAMA 2007; 18: 2155-63
4. Wczesna ekspozycja na tiomersal (T) a wyniki neuropsychologiczne w 7 i
10 roku życia.
Ekspozycja na
rtęć została oznaczona u 1047 dzieci ( w wieku 7-10 lat) na
podstawie zapisów szczepień oraz wywiadów z pacjentami w celu oceny
osiągnięć neuropsychologicznych i ekspozycji na rtęć
podczas okresu przedporodowego, noworodkowego (do 28 dni od porodu) i w
ciągu pierwszych 7 miesięcy życia. Wyniki tej analizy nie potwierdzają
przyczynowego powiązania pomiędzy wczesną ekspozycją na
rtęć ze szczepionek lub immunoglobulin zawierających T a
funkcją neuropsychologiczną mierzoną w wieku 7 i 10 lat.
Komentarz edytora: Ta praca potwierdza wiele innych prac
pokazujących, że T nie powoduje problemów neuropsychologicznych. Thompson W et al. NEJM 2007; 357:1281-92
5. Produkcja IFN-γ w okresie niemowlęcym pozwala przewidzieć pojawienie się świstów w dzieciństwie.
Zmniejszona
odpowiedź IFN-γ podczas okresu niemowlęcego jest powiązana ze
zwiększonym ryzykiem uczulenia na alergeny. Celem pracy była ocena wpływu
niskiego poziomu cytokin we krwi obwodowej w pierwszym roku życia na
pojawienie się świstów w dzieciństwie. U niemowląt 9 miesięcznych oceniono
poziom IFN-γ i IL-2 w próbkach komórek jednojądrowych krwi obwodowej
stymulowanych mitogenem. Poziom cytokin
korelowano z pojawieniem się świstów w wieku 2,3,6,8,11 i 13
lat. Ryzyko pojawienia się
świstów było znamiennie wyższe u dzieci z niskim poziomem IFN-γ w wieku 9 miesięcy
(RR 2.29; 95% CI, 1.35-3.89). w porównaniu z dziećmi produkującymi
więcej IFN-γ
Komentarz edytora: To badanie sugeruje, że
podatność do rozwoju astmy jest ustalona wcześnie w okresie
niemowlęcym. Stern DA et al. JACI 2007;120 (4): 835-41
6. Stosowanie
bisfosfonianów raz do roku zmniejsza częstość
złamań.
Złamania
kości biodrowej są u osób starszych związane ze
zwiększoną chorobowością, śmiertelnością i
zmniejszeniem czynności organizmu. Chorzy przyjmowani do szpitala w celu chirurgicznej naprawy
złamania kości biodrowej (n = 2127) zostali losowo przydzieleni do
grupy otrzymującej raz do roku dożylnie kwas zoledronowy lub placebo
razem z suplementacją witaminy D i wapnia.
Pierwotnym punktem końcowym było zdiagnozowanie nowego
złamania. Częstość
nowych złamań wynosiła 8.6% w grupie otrzymującej kwas
zoledronowy i 13.9% w grupie otrzymującej placebo, co w przeliczeniu
związane było z 35% redukcją ryzyka (p = 0.001). Podobnie w grupie otrzymującej kwas zoledronowy
stwierdzono 28% redukcję śmiertelności z jakiegokolwiek powodu
(p = 0.01).
Komentarz edytora: Osteoporoza wystepuje w POCHP i w
sterydozależnej astmie. Coroczne podawanie kwasu zoledronowego może
redukować częstość złamań i
śmiertelność w grupie wysokiego ryzyka. Lyles KW et al. NEJM 2007; 357: 1799-809
7. Przegląd
dotyczący leukotrienów w zapaleniu.
Leukotrieny są
ważnym mediatorem alergicznego zapalenia dróg oddechowych. Ten zwięzły artykuł dostarcza przegląd
dotyczący biologii leukotrienów. Koncepcje omawiane dotyczą syntezy oraz
aktywacji receptorów i ich blokady. Przedyskutowana została także korelacja pomiędzy
zapaleniem związanym z leukotrienami w różnych chorobach.
Komentarz edytora: Szlak leukotrienowy jest istotnym
celem leczenia w chorobach alergicznych. Peters-Golden M et al. NEJM 2007; 357:1841-54.
8. Infekcje inwazyjnymi
szczepami metycylino-opornego gronkowca złocistego (MRSA).
To doniesienie opisuje
częstość i rozległość inwazyjnych chorób
spowodowanych MRSA w 9 społecznościach USA w celu oceny
ciężaru infekcji tym szczepem w USA w 2005 roku. Głównymi miernikami wyników były
częstość zakażeń, oszacowana liczba inwazyjnych infekcji
MRSA i związane z tym zgony wewnątrzszpitalne. W 2005 roku standardowa
częstość infekcji inwazyjnymi szczepami MRSA wynosiła 31.8
na 100 000. Najwyższą
częstość zaobserwowano u osób >65 r.ż. (125.7 na
100 000), osób rasy czarnej (66.5 na 100 000) i u mężczyzn
(37.5 na 100 000). Całkowita liczba 1589 zgonów
wewnątrzszpitalnych u chorych z MRSA dała w przeliczeniu wystandaryzowaną
częstość zgonów 6.3 na 100 000. Spośród zgłoszonych 8987 przypadków
inwazyjnych infekcji MSRA w 2005 roku, 58,4% było infekcjami o
początku pozaszpitalnym, 26.6% wewnątrzszpitalnym, a 13.7% było infekcjami
pozaszpitalnymi.
Komentarz edytora: Inwazyjne infekcje MRSA są
poważnym problemem zdrowia publicznego nie ograniczonym jedynie do
środowiska szpitalnego. Klevens RM et al. JAMA 2007;298 (15): 1763-71.
9. Wirusowe zapalenie
wątroby typu A profilaktyka po ekspozycji: szczepionka vs
immunoglobuliny.
Immunoglobuliny, po
ekspozycji na wirusowe zapalenie wątroby typu A, stanowią
skuteczną ochronę przed rozwinięciem się piorunującej
infekcji. To badanie porównuje
protekcyjną korzyść szczepionki WZW A z immunoglobulinami u
osób, które miały kontakt z osobami zainfekowanymi. Osoby z kontaktu (n =
1090) były randomizowane do grup otrzymujących pojedynczą
dawkę szczepionki WZW A lub immunoglobuliny w ciągu 14 dni po
ekspozycji. Oznaki infekcji WZW A
były monitorowane od 15 do 56 dnia po ekspozycji. Spośród 568 osób, które otrzymały
szczepionkę infekcję potwierdzono u 25 (4.4%) w porównaniu z 17
(3.3%) leczonymi immunoglobulinami.
Komentarz edytora: Szczepionka WZW A dostarcza
porównywalnej ochrony po kontakcie z infekcją jak immunoglobuliny, ale
powoduje długotrwałą protekcję. Victor JC et al. NEJM 2007:357:1685-94.
10. Praca przeglądowa o
komórkach dendrytycznych.
Ta praca
przeglądowa jest jedną wielu w tym wydaniu poświęconym
biologii komórek dendrytycznych. Ten
artykuł opisuje znaczenie komórek dendrytycznych w patogenezie chorób
atopowych takich jak kontaktowe zapalenie skóry, astma i atopowe zapalenie
skóry. Szczególna uwaga
poświęcona jest haptenom jako czynnikom dojrzewania komórek
dendrytycznych skóry.
Komentarz edytora: Komórki dendrytyczne odgrywają
krytyczną rolę w patogenezie chorób alergicznych. Aiba S. Allergol Int. 2007; 56:201-8.
11. Wczesne leczenie
prednizolonem (P) lub acyklowirem (A) w porażeniu Bella.
Jest to podwójnie
zaślepiona, kontrolowana placebo, randomizowane próba chorych z
porażeniem Bella włączonych do badania w ciągy 72 godzin od
momentu pojawienia się objawów. Chorzy byli przydzielani do grup otrzymujących 10 dniowe leczenie
P, A, oba leki lub placebo. Głównym
kryterium oceny była funkcja nerwu twarzowego. Dodatkowymi kryteriami oceny były QOL,
wygląd i ból. Randomizację
przeprowadzono u 496 z 551 chorych i po 3 miesiącach proporcje chorych, u
których funkcja nerwu twarzowego wróciła do normy wynosiły 83.0% w
grupie P w porównaniu do 63.3% w grupach nie otrzymujących P (p <
0.001) oraz 71.2% w grupie A w porównaniu z 75.7% w grupach, które nie
otrzymywały A. Po 9 miesiącach
proporcje wynosiły 94.4% w gropie P vs 81.6% w gropach bez P (p <
).001) oraz 85.4% w grupie A vs 90.8% w grupach bez A (p = 0.10). U chorych
leczonych oboma lekami te proporcje wynosiły odpowiednio 79.7% po 3
miesiącach (p < 0.001) i 92.7% po 9\miesiącach (p <
0.001). Nie zaobserwowano różnic w
dodatkowych kryteriach oceny ani w działaniach
niepożądanych. P poprawia
szanse osiągnięcia całkowitej poprawy w okresie od 3 do 9
miesięcy, podczas gdy A nie wnosi żadnej korzyści w leczeniu
porażenia Bella.
Komentarz edytora: P podawany jak najwcześniej jest
lekiem z wyboru w leczeniu porażenia Bella. Sullivan F et al. N Engel J Med. 2007; 357:1598-607.