Contact WAO | e-News Sign Up | Site Map | Home  
World Allergy Organization
WAO's mission: To be a global resource and advocate in the field of allergy, advancing excellence in clinical care through education, research and training as a world-wide alliance of allergy and clinical immunology societies.

Posted: April 2011 (Kwiecien 2011)

Przygotowane przez Dr. Juan Carlos Ivancevich i Dr. Phil Lieberman

1. Zastosowanie dipropionianu beklometazonu z salbutamolem jako leku na żądanie w zaostrzeniach astmy u dzieci.
Badanie TREXA oceniało zastosowanie dipropionianu beklometazonu (BDP) u dzieci z łagodną, przewlekłą astmą.  Celem badania było ustalenie (1) czy zaprzestanie regularnego przyjmowania wziewnych kortykosteroidów (ICSs) u dzieci chorych na dobrze kontrolowaną łagodną, przewlekłą astmę zwiększy ryzyko zaostrzeń, (2) czy stosowanie BDP z salbutamolem jako lek na żądanie z lub bez jednoczesnego stosowania codziennego BDP zapobiegnie występowaniu zaostrzeń lepiej niż stosowanie jedynie salbutamolu jako leku na żądanie.  Do badania włączono 843 dzieci i nastolatków ( wiek 6-18 lat), którzy chorowali na łagodną, przewlekłą astmę w ciągu ostatnich 2 lat. Ci, którzy przyjmowali codziennie ICSs przed włączeniem do badania musieli kwalifikować się do przerwania lub odstawienia tego leczenia z powodu dobrze kontrolowanej astmy. Po czterotygodniowym okresie wstępnym (run-in), te osoby,u których astma pozostawała pod kontrolą i nie występowały zaostrzenia (n = 288) były w sposób losowy przydzielane do jednej z czterech grup: 1) BDP (40 mcg na dawkę) dwa razy dziennie i BDP z salbutamolem jako leczenie na żądanie (grupa leczenia łączonego); 2) BDP dwa razy dziennie i placebo z salbutamolem jako lek na żądanie (grupa codziennego BDP); 3) placebo dwa razy dziennie i BDP z salbutamolem jako lek na żądanie (grupa BDP na żądanie); 4) placebo dwa razy dziennie i placebo z salbutamolem jako lek na żądanie (grupa placebo).  W leczeniu na żądanie dwie dawki BDP (80 mcg) lub placebo były podawane na każde dwie dawki salbutamolu (180 mcg) potrzebne do ustąpienia objawów.  Pierwotnym punktem końcowym był czas do pierwszego zaostrzenia wymagającego stsowania doustnych kortykosteroidów.  Prawdopodobieństwo pierwszego zaostrzenia przed końcem badania wynosiło 31% (21%-43%) w grupie leczenia łączonego (p = 0.07 vs. placebo), 28% (18%-40%) w grupie codziennego BDP (p =0.03) i 35% (24%-47%) w grupie BDP na żądanie (p = 0.07) w porównaniu z 49% (37%-61%) w grupie placebo.  Względne ryzyko zaostrzenia astmy było mniejsze w grupie codziennego BDP i grupie leczenia łączonego w porównaniu z placebo, ale różnica nie była statystycznie znamienna w grupie BDP na żądanie.  Więcej niepowodzeń leczenia występowało w grupie placebo niż w pozostałych grupach.  ICSs mogą spowalniać wzrost a dzieci z grupy leczenia łączonego i dzieci przyjmujące codziennie BDP rosły 1.1 cm (SD 0.3) mniej niż w grupie placebo (p<0.0001), ale nie było różnicy we wzroście pomiędzy grupą BDP na żądanie a grupą placebo (p=0.26).  Autorzy wyciągnęli wniosek, iż codzienne przyjmowanie ICSs jest najbardziej efektywnym sposobem zapobiegania zaostrzeniom i zmniejsza szansę niepowodzenia leczenia u dzieci z łagodną, przewlekła astmą oraz iż terapia jedynie salbutamolem stosowanym jako lek na żądanie nie jest odpowiednim sposobem leczenia.  BDP jako lek na żądanie zmniejsza ryzyko zaostrzeń i niepowodzenia leczenia w porównaniu z salbutamolem jako jedynym lekiem stosowanym na żądanie i może być użyteczne jako próba zmniejszania intensywności leczenia w dobrze kontrolowanej łagodnej astmie. 
Komentarz edytora: Zastosowanie BDP jako leku na żądanie nie jest tak skuteczną strategią leczenia jak dzienne przyjmowanie kortykosteroidów w odniesieniu do zapobiegania zaostrzeniom, ale jest skuteczniejsze niż sam salbutamol i nie powoduje zahamowania wzrostu obserwowanego przy systematycznym stosowaniu kortykosteroidów.
Martinez FD, Chinchilli VM, Morgan WJ, et al. Use of beclomethasone dipropionate as rescue treatment for children with mild persistent asthma (TREXA): a randomised, double-blind, placebo-controlled trial. The Lancet 2011; 377: 650-657.
Abstract

2. Brak powiązania otyłości i nagromadzenia tkanki tłuszczowej z eozynofilowym zapaleniem dróg odechowych u osób nie chorujących na astmę.
Otyłość i nagromadzenie tkanki tłuszczowej są ściśle powiązane z rozwojem i ciężkością astmy, ale dane na ich efekt na proces zapalny oskrzeli nie są spójne.  W celu rozwiązania tego problemu autorzy ocenili czy stężenie wydychanego tlenku azotu (FeNO) jest powiązane z otyłością/nagromadzeniem tkanki tłuszczowej u 117 zdrowych, niepalących dorosłych osób z Korei, u których nie zdiagnozowano nigdy astmy i którzy nie podawali objawów astmy.  Powiązania pomiędzy FeNO a pomiarami otyłości/nagromadzenia tkanki tłuszczowej (wskaźnik masy ciała [BMI], masa tkanki tłuszczowej i procentowa zawartość tkanki tłuszczowej) oraz poziomy w surowicy hormonów pochodzących z tkanki tłuszczowej i adipokin zostały przeanalizowane poprzez analizę korelacji oraz analizę jedno- i wieloczynnikowej regresji liniowej. W modelu wieloczynnikowej regresji liniowej, po normalizacja względem wieku, płci, przewlekłego zapalenia błony śluzowej nosa, atopii i funkcji płuc, FeNO nie był znamiennie powiazany z BMI, masą tkanki tłuszczowej czy procentową zawartością tkanki tłuszczowej, aczkolwiek był związany z wiekiem i płcią męską.  FeNO był także znamiennie związany z poziomem leptyny, adiponektyny, czynnika martwicy guza (TNF)-a lub interleukiny (IL)-6.  Te wyniki sugerują, że u zdrowych osób bez astmy, ani otyłość/nagromadzenie tkanki tłuszczowej, ani hormony i ogólnoustrojowe zapalenie pochodzące z tkanki tłuszczowej nie wpływają na eozynofilowe zapalenie oskrzeli. 
Komentarz edytora: U osób bez astmy powiązanie pomiędzy otyłością i zapaleniem dróg oddechowych wydaje się inne niż u chorych na astmę.
Kim SH, Kim TH, Lee JS, et al. Adiposity, Adipokines, and Exhaled Nitric Oxide in Healthy Adults Without Asthma. Journal of Asthma 2011; 48(2): 177-182.
Abstract

3. Brak ujemnego efektu długotrwałego leczenia donosowym budesonidem na gęstość mineralną kości u dzieci.
Donosowe kortykosteroidy (INSs) są skutecznym leczeniem alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa (AR) i w przeciwieństwie do glukokortykoidów systemowych nie były związane z utratą gęstości masy kostnej.  Jednakże, to ryzyko wpływu na metabolizm kostny nie było dokładnie przebadane u dzieci.  Te retrospektywne, kontrolowane badanie oceniało efekt długoterminowego leczenia donosowym budesonidem w postaci aerozolu na stan mineralny tkanki kostnej u dzieci chorych na AR.  230 dzieci chorych na AR (145 chłopców, w wieku 7 do 11 lat) stosowały okresowo budesonid donosowy przez co najmniej 3 lata w średniej dawce dobowej 100 mcg (zakres, 89-132 mcg).  Gęstość mineralna kości kręgosłupa lędźwiowego została oceniona przy pomocy dwuwiązkowej absorpcjometrii rentgenowskiej (DEXA). Oceniono poziomy wapnia, fosforanów, fosfatazy zasadowej (ALP), parathormonu i osteokalcyny w surowicy.  Wyniki zostały porównane z wynikami uzyskanymi u osób odpowiadających co do płci i wieku stanowiących grupę kontrolną ze świeżo zdiagnozowanym AR, którzy nigdy nie byli leczeni kortykosteroidami.  Te 140 osób z grupy kontrolnej (90 chłopców) było w wieku 6 do 11 lat.  Nie stwierdzono istotnych różnic co do gęstości mineralnej kości, średniego poziomu ALP, kortyzolu, fosforanów i osteokalcyny pomiędzy grupą badaną a grupą kontrolną.  Wyniki badań sugerują, że długoterminowa, okresowa terapia donosowym budesonidem w aerozolu nie wywiera negatywnych efektów na gęstość mineralną kości ani na parametry związane z metabolizmem kości.
Komentarz edytora: Stosowanie donosowego budesonidu wydaje się być bezpieczne u dzieci.
Ozkaya E, Mete F, Dibek E, et al. Lack of bone metabolism side effects after 3 years of nasal topical steroids in children with allergic rhinitis. Journal of Bone and Mineral Metabolism 2011 [Published online before print. doi: 10.1007/s00774-010-0255-3].
Abstract

4. Powiązanie pomiędzy stosowaniem acetaminofenu (paracetamolu) a zwiększonym ryzykiem wystąpienia objawów astmy.
Stosowanie acetaminofenu zwiększyło się na świecie w ciągu ostatnich 30 lat i może ono zwiększyć ryzyko rozwoju astmy.  W celu oceny powiązania stosowania acetominofenu z astmą badacze przebadali 322959 nastolatków w wieku 13-14 lat z 113 ośrodków z 50 krajów, które brały udział w badaniu ISAAC.  Wszystkie osoby wypełniły pisemne oraz video kwestionariusze w których dostarczyły informację dotyczącą stosowania acetaminofenu w ciągu ostatnich 12 miesięcy.  Ponadto dostarczyły informację czy miały ostatnio objawy astmy, zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek oraz wyprysku.  W całej grupie 73% osób stosowało acetominofen co najmniej raz w ciągu ostatnich 12 miesięcy, różniąc się od 41% w Chinach do 92% w Panamie, a 30% stosowało ten lek co najmniej raz na miesiąc (częste stosowanie).  Stosowanie acetaminofenu w ciągu ostatnich 12 miesięcy związane było ze znamiennym wzrostem ryzyka wystąpienia objawów astmy a ryzyko zwiększało się wraz ze zwiększeniem ekspozycji.  Po normalizacji na czynniki takie jak płeć, palenie papierosów przez matkę i dieta, umiarkowane i częste stosowanie acetaminofenu w ciągu ostatnich 12 miesięcy związane było odpowiednio z 1.38- i 2.36-krotnym wzrostem ryzyka obecności objawów astmy.  Stwierdzono również, iż w porównaniu z niestosowaniem acetominofenu u osób stosujących umiarkowanie i często acetaminofen w ciągu ostatnich 12 miesięcy ryzyko objawów zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek zwiększyło się odpowiednio 1.33- i 2.18-krotnie, a ryzyko objawów wyprysku zwiększyło się odpowiednio 1.32- i 1.87- krotnie.  Autorzy wyciągnęli wniosek, iż stosowanie acetaminofenu u dzieci może być istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju i/lub utrzymania astmy.  Jednakże badanie jest zaprojektowane w taki sposób, iż nie pozwala na stwierdzenie zależności przyczynowo-skutkowej. 
Komentarz edytora: Potrzebne są pilnie randomizowane, kontrolowane badania w celu ustalenia powiązania pomiędzy stosowaniem acetaminofenu w dzieciństwie a astmą.
Beasley RW, Clayton TO, Crane J, et al. Acetaminophen Use and Risk of Asthma, Rhinoconjunctivitis, and Eczema in Adolescents. International Study of Asthma and Allergies in Childhood Phase Three. American Journal of Respiratory Critical Care Medicine 2011; 183: 171-178.
Abstract

5. Powiązanie pomiędzy wczesnym stosowaniem acetaminofenu a astmą i atopią w wieku dziecięcym.
W celu zbadania efektu stosowania acetaminofenu na objawy astmy w wieku lat 6, przebadano w 2 ośrodkach (Christchurch i Wellington) dzieci, które urodziły się pomiędzy 1997 a 2001 rokiem i uczestniczyły w badaniu New Zealand Asthma and Allergy Cohort Study.  Dane odnośnie stosowania acetaminofenu przez dzieci została uzyskane poprzez kwestionariusze wypełniane przez matki gdy dzieci miały 3 i 15 miesięcy w ośrodku Christchurch oraz w wieku 6 lat (podawane w ciągu ostatniego roku) u dzieci z obu ośrodków.  914 dzieci w wieku lat 6 zostało ocenionych w kierunku atopii i powszechnych alergii stosując badanie surowicy i punktowe testy skórne.  Częstość występowania świszczącego oddechu i zdiagnozowanej astmy była oceniona poprzez wywiady przeprowadzone z matkami tych dzieci stosując standardowe pytania z badania ISAAC.  W sumie 89.9% dzieci z Christchurch otrzymało co najmniej jedną dawkę acetaminofenu przed 15 miesiącem życia.  W wieku lat 6, częstość zdiagnozowanej astmy z i bez atopii wynosiła odpowiednio 13.0% i 9.2%, podczas gdy częstość świszczącego oddechu z i bez atopii wynosiła odpowiednio 14.1% i 12.0%. Częstość atopii bez astmy lub świszczącego oddechu wynosiła odpowiednio 16.1% i 15.1%.  Po normalizacji na ewentualne czynniki zakłócające takie jak liczba infekcji układu oddechowego we wczesnym okresie życia, rodzinne obciążenie alergiami, waga urodzeniowa, wiek matki i palenie papierosów przez matkę podczas ciąży, stwierdzono, że jakiekolwiek stosowanie acetaminofenu w ciągu pierwszych 15 miesięcy życia związane było z 3.61-krotnym wzrostem ryzyka atopii w wieku lat 6.  Badacze stwierdzili także dawko-zależne powiązanie pomiędzy stosowaniem acetaminofenu w wieku 5-6 lat a ryzykiem świszczącego oddechu i zdiagnozowanej astmy.  Rzeczywiście w porównaniu z acetaminofenem w 0-2 przypadkach, stosowanie w 3-10 lub 10 i więcej przypadkach związane było ze skorygowanym ilorazem szans odpowiednio 1.83 i 2.3 dla świszczącego oddechu i odpowiednio 1.63 i 2.16 dla zdiagnozowanej astmy.  Autorzy wyciągnęli wniosek, iż paracetamol może odgrywać rolę w rozwoju atopii i utrzymywaniu się objawów astmy.
Komentarz edytora: Te wyniki dostarczają dodatkowych danych na to, iż randomizowane, kontrolowane badania są konieczne w celu stwierdzenia czy powiązanie pomiędzy acetaminofenem a astmą jest przyczynowe.
Wickens K, Beasley R, Town I, et al. The effects of early and late paracetamol exposure on asthma and atopy: a birth cohort. Clinical & Experimental Allergy 2011; 41: 399-406.
Abstract

6. Potencjalna rola heparyny w reakcjach alergicznych i zapalnych.
Heparyna jest bogatym w grupy siarczanowe glykozaminoglykanem, który jest syntetyzowany wyłącznie przez komórki tuczne.  Aktywowane komórki tuczne wywołują obrzęk w chorobach alergicznych i zapalnych, ale rola heparyny w tych procesach jest niejasna.  Autorzy zastosowali szereg różnych metod, w tym badania ludzkiego osocza i komórek śródbłonka in vitro, modele mysi i szczurzy, oraz ocenę chorych z wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym (HAE), w celu zbadania roli heparyny w indukowaniu przepuszczalności naczyń poprzez układ czynnika kontaktu i bradykininę.  Heparyna izolowana z komórek tucznych indukowała powstawanie bradykininy w osoczu tylko w obecności czynnika XII (FXII).  U szczurów u których podano wlew heparyny, leukocyty przylegały do i migrowały przez śródbłonek naczyń krwionośnych; podanie antagonisty receptora bradykininy B2, ikatibantu znosiło ten efekt.  Zalezny od komórek tucznych spadek ciśnienia tętniczego był znoszony u szczurów przez ikatibant, a u myszy przez genetyczne wyciszenie FXII lub receptora B2.  Heparyna prowokowała przeciek płynu przez mysie mikrokapilary skórne u myszy dzikich, ale nie u myszy nie posiadających komórek tucznych, z wyciszonym genem FXII, receptora B2, lub Serpin tj. genem kodującym inhibitor C1 esterazy.  Inhibitor C1 esterazy jest głównym inhibitorem FXII a jego brak jest główną przyczyną HAE.  Heparyna i aktywowane komórki tuczne indukują nadmierny obrzęk u myszy z wyciszonym genem inhibitora C1 esterazy. Trzydzieści osiem osób chorych na HAE poproszono o podanie potencjalnych czynników wyzwalających obrzęk. Jedenaście z tych epizodów obrzęku było związane z reakcją alergiczną na pokarmy a 3 z „toksynami owadów”.  Razem te wyniki wskazują na to, iż indukowane heparyną powstawanie bradykininy odgrywa kluczową rolę w alergicznych i zapalnych chorobach, w których powstawaniu biorą udział komórki tuczne.  Leki, które blokują bradykininę lub aktywność FXII mogą stanowić nową strategię leczenia nadmiernej przepuszczalności naczyń związanej z chorobami o podłożu alergicznym i immunologicznym.
Komentarz edytora: heparyna odgrywa kluczową rolę w alergicznych i zapalnych reakcjach w których biorą udział komórki tuczne.
Oschatz C, Maas C, Lecher B, et al. Mast Cells Increase Vascular Permeability by Heparin-Initiated Bradykinin Formation In Vivo. Immunity 2011; 34(2): 258-268.
Abstract

7. Powiązanie niskiego poziomu witaminy D i alergii u dzieci.
To badanie ponad 3000 dzieci wskazuje na powiązanie niskiego poziomu witaminy D ze zwiększonym prawdopodobieństwem zachorowania na choroby alergiczne u dzieci.  Oceniane dzieci pochodziły z badania NHANES (National Heath and Nutrition Examination Survey), które zostało zaprojektowane w celu oceny stanu zdrowia i stanu odżywienia dorosłych i dzieci w Stanach Zjednoczonych.  Unikalność jego polega na tym, iż łączy ono wywiad, badanie lekarskie oraz ocenę laboratoryjną.  Określono stężenie witaminy D w surowicy osób stanowiących próbkę reprezentatywną dla populacji i liczącą 3136 dzieci i 3454 dorosłych. Uczulenie na 17 różnych alergenów oceniono poprzez pomiar poziomu Alergenowo swoistych IgE w surowicy (sIgE).  Po przeanalizowaniu danych nie stwierdzono powiązania pomiędzy poziomem witaminy D a alergiami u dorosłych, ale u dzieci i młodzieży niski poziom witaminy D korelował z uczuleniami na 11 z 17 przetestowanych alergenów, w tym na alergeny wziewne (np. ambrozji, dębu, psa, karalucha) i pokarmowe (np. orzeszki ziemne).  Dzieci z niedoborem witaminy D (definiowanym jako stężenie witaminy D niższe niż 15 ng/ml) miały 2.4 raza większe prawdopodobieństwo alergii na orzeszki ziemne niż dzieci z odpowiednim poziomem witaminy D (definiowanym jako ponad 30 ng/ml).  Ostatnie rekomendacje zalecają dla dzieci dobową dawkę witaminy D 600 IU, a ta dawka powinna zapobiec niedoborom witaminy D i zmniejszyć ryzyko alergii.
Komentarz edytora: Badania pokazują tylko powiązanie ale nie udowadniają, że niedobór witaminy D powoduje alergie u dzieci.
Sharief S, Jariwala S, Kumar J, et al. Vitamin D levels and food and environmental allergies in the United States: Results from the National Health and Nutrition Examination Survey 2005-2006. Journal of Allergy & Clinical Immunology 2011 [Published online before print. doi: 10.1016/j.jaci.2011.01.017]
Abstract

8. Addytywny efekt mometazonu i desloratadyny w alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa i w przewlekłym zapaleniu błony śluzowej nosa i zatok.
Zapalenie błony śluzowej górnych dróg oddechowych powstaje z powodu zwiększonego stężenia pro-zapalnych cytokin oraz nagromadzenia eozynofili.  W skład zalecanego leczenia wchodzą kortykosteroidy i leki przeciwhisatminowe, ale badania dotyczące podawania obu tych leków dawały niespójne wyniki.  Celem tego badania była ocena czy mometazon i desloratadyna powodują addytywny efekt na uwalnianie cytokin i rozpuszczalnej cząsteczki ICAM-1 (sICAM-1) przez komórki nabłonka oraz na przeżywalność eozynofili.  Komórki nabłonka uzyskano z błony śluzowej lub polipów nosa osób chorych (n = 9 w każdej grupie).  Stymulacja tych komórek 10% surowicą cielęcą zwiększało uwalnianie interleukiny (IL)-6, IL-8, czynnika wzrostu kolonii granulocytów i makrofagów (GM-CSF) i sICAM-1.  Furoinian mometazonu (10-11 M do 10-5 M) zmniejszał poziom tych czynników, działając silniej na komórki pochodzące z błony śluzowej niż z polipów nosa.  Działanie to było dawko-zależne wobec wszystkich tych czynników za wyjątkiem sICAM-1.  Desloratadyna  (10-5 M) w połączeniu z mometazonem (10-9 M) znamiennie zmniejszała uwalnianie IL-6 ( do 45% +/- 11% wobec samej surowicy cielęcej jako kontroli) względnie do samego mometazonu (68% +/- 10% wobec kontroli; p<0.05).  Nadsącz hodowli komórek nabłonkowych sprzyjał przeżywalności eozynofili przez 4 dni, a mometazon hamował przeżywalność.  Połączenie mometazonu 10-11 M i desloratadyny 10-5 M hamowało przeżywalność eozynofili (do 27% +/- 5% kontroli) bardziej niż sam mometazon (44% +/- 7% przeżywalności) oraz bardziej niż sama desloratadyna (46% +/- 7% przeżywalności; p<0.01).  Połączenie desloratadyny i furoinianu mometazonu wykazuje w modelu in vitro większe działanie na zapalenie eozynofilowe niż każdy z tych leków oddzielnie.
Komentarz edytora: Leki przeciwhistaminowe i miejscowe kortykosteroidy mają większe działanie przeciwzapalne stosowane razem, ale ich addytywny efekt nie został jeszcze potwierdzony klinicznie.
Mullol J, de Borja Callejas F, Martínez-Antón MA, et al. Mometasone and desloratadine additive effect on eosinophil survival and cytokine secretion from epithelial cells. Respiratory Research 2011; 12: 23. doi:10.1186/1465-9921-12-23
Full text, open access

9. Paliwa z biomasy powiązane z chorobami układu oddechowego.
Oceniono, iż 2.4 miliarda osób na świecie żyje w gospodarstwach gdzie źródłem energii do gotowania i ogrzewania jest twarde paliwo z biomasy takie jak drewno, węgiel, wyschnięte odchody zwierząt czy słoma, które są słabym źródłem energii i wydzielają dużo dymu.  Chociaż wiele badań wykazało, iż stosowanie w domu paliw z biomasy stałej jest powiązane z występowaniem chorób układu oddechowego, siła powiązania jest różna.  W celu oceny ryzyka wystąpienia chorób układu oddechowego powiązanych z ekspozycją na paliwa z biomasy, autorzy przeprowadzili przegląd literatury w celu wyodrębnienia odpowiednich badań przeprowadzonych wśród wiejskich kobiet i dzieci.  W sumie 25 badań (9 typu case-control i 16 typu cross-sectional) przeprowadzonych w 14 krajach w latach 1990-2007 spełniało kryteria włączenia do ostatecznej meta-analizy.  Zakres badanych osób różnił się od 50 eksponowanych i nieeksponowanych osób do olbrzymich grup liczących więcej niż 33000 dzieci i 18000 kobiet.  Połączona analiza wykazała, iż regularna ekspozycja na dym z biomasy jest związana z 3.53 krotnym wzrostem ryzyka ostrych infekcji układu oddechowego u dzieci eksponowanych w porównaniu z nie eksponowanymi.   U kobiet regularne stosowanie paliwa z biomasy powiązane było z 2.52 krotnym zwiększeniem ryzyka przewlekłego zapalenia oskrzeli i 2.4 krotnego zwiększenia ryzyka POChP, w porównaniu z kobietami, które nie stosują takich paliw.  Efekty działania paliw z biomasy na układ oddechowy była już publikowana w literaturze.  Ta meta-analiza dodaje do poprzednio znanych faktów ilościową ocenę tego oddziaływania na ryzyko wystąpienia konkretnych jednostek chorobowych.  Ulepszenia w projektowaniu pieców oraz wysiłki w celu redukcji ekspozycji na dym może zmniejszyć liczbę chorób układu oddechowego w tych populacjach.
Komentarz edytora: To badanie potwierdza silne powiązanie pomiędzy regularnym stosowaniem paliw z biomasy stałej a zwiększonym ryzykiem chorób układu oddechowego u dzieci i kobiet.
Po JYT, J FitzGerald M, Carlsten C. Respiratory disease associated with solid biomass fuel exposure in rural women and children: systematic review and meta-analysis. Thorax 2011; 66: 232-239.
Abstract

10. Zahamowanie biosyntezy lipidów stanowi ochronę gospodarza przeciwko infekcjom bakteryjnym.
Odkrywane są coraz to nowe dane dotyczące powiązań pomiędzy metabolizmem lipidów a układem odporności.  Przykładem jest takie powiązanie w procesie zapalnym występujące w miażdżycy i w odpowiedzi na infekcje wirusowe.   W tym badaniu autorzy zastosowali szereg technik, w tym bioinformatykę, biochemię oraz wyciszanie genów w celu wyjaśnienia czynnościowych powiązań pomiędzy biosyntezą steroli a odpowiedzią odporności wrodzonej na zakażenia wirusowe.  Infekcja pierwotnych makrofagów mysim cytomegalowirusem (mCMV) i innymi wirusami selektywnie hamowała komponenty szlaku steroli na poziomie genu i białka podobnie jak to czynił interferon (IFN) -a lub -b ale nie inne cytokiny.  To zahamowanie prowadziło do spadku metabolicznej wydajności szlaku steroli.  Poddanie tych komórek działaniu simwastatyny powodowało dawko-zależne działanie przeciwwirusowe;  dalsze eksperymenty zahamowania określonych składowych szlaku przy użyciu siRNA wskazało, że gałąź mewalonianu-prenylacji raczej niż cholesterol była odpowiedzialna za działanie antywirusowe. Genetyczne wyciszenie wspólnego receptora IFN typu I, IFNAR1, znosiło zdolność komórek do redukcji ekspresji genów metabolizmu steroli w odpowiedzi na infekcję mCMV lub działanie IFN-b.  W końcu wykazano, iż ekspresja czynnika transkrypcyjnego SREBP2, kluczowego w regulacji szlaku biosyntezy steroli jest zmniejszona na poziomie RNA i białka w odpowiedzi na infekcję lub na IFNb czy gamma; efekt zależny od obecności IFNAR1.  W sumie te odkrycia pokazują model, w którym infekcja wirusowa powoduje odpowiedź IFN typu I, która z kolei powoduje zahamowanie biosyntezy steroli jako środek obronny gospodarza.
Komentarz edytora: Selektywne wpływanie na biosyntezę steroli gospodarza może dostarczyć nowe sposoby leczenia przeciwwirusowego.
Blanc M, Hsieh WY, Robertson KA, et al. Host Defense against Viral Infection Involves Interferon Mediated Down-Regulation of Sterol Biosynthesis. PLoS Biology 2011; 9(3): e1000598. doi:10.1371/journal.pbio.1000598.
Full text, open access

11. Długoterminowe bezpieczństwo  termoplastyki oskrzelowej.
Termoplastyka oskrzelowa (BT), procedura bronchoskopowa, która poptrawia kontrolę astmy poprzez zmniejszenie nadmiernej masy mięśniowej dróg oddechowych, została ostatnio zaaprobowana jako leczenie u chorych na ciężką astmę.  To badanie podaje wyniki oceny bezpieczeństwa z 4-letniego przedłużenia badania Asthma Intervention Research Trial, w którym grupę leczoną BT w dodatku do standardowego leczenia (kortykosteroidy wziewne i długo-działające beta mimetyki) porównano z grupą kontrolną przyjmującą jedynie leczenie standardowe.  Osoby z grupy BT, które zgodziły się uczestniczyć w przedłużonym badaniu (45 z 52) były oceniane rocznie do 5 roku, a ci z grupy kontrolnej (24 z 49) byli oceniani rocznie do 3 roku.  W ocenie uwzględniono badanie fizykalne, spirometrię, ocenę statycznych objętości płuc, pojemności dyfuzyjnej, rtg klatki piersiowej, pomiar nadreaktywności oskrzeli i aktywne zaznaczenie działań niepożądanych, wizyt na Oddziale Ratunkowym (ER) i hospitalizacji.  Grupy BT i kontrolna nie różniły się znamiennie w odniesieniu do jakiegokolwiek pomiaru do roku 3 obserwacji, za wyjątkiem oceny nadreaktywności oskrzeli, w którym to badaniu grupa BT miała lepsze wyniki niż grupa kontrolna w 2 i 3 roku obserwacji.  Odsetek chorych w grupie BT podających działania niepożądane (53%, 56%, 53%, and 52%) i liczba działań niepożądanych na pacjenta (1.2, 1.3, 1.2 I 1.1) pozstawały na tym samym poziomie przez okres obserwacji w latach 2 do 5.  Częstość wizyt ER i hospitalizacji oraz wartości FVC i FEV1 nie pogorszyły się w trakcie obserwacji.  Te dane wskazują, iż BT jest bezpieczna przez okres co najmniej 5 lat.
Kometarz edytora: ten raport dostarcza danych dotyczących bezpieczeństwa w okresie pięcioletniej obserwacji chorych u których BT została wykonana przez wprawnych operatorów.
Thomson NC, Rubin AS, Niven RM, et al. Long-term (5 year) safety of bronchial thermoplasty: Asthma Intervention Research (AIR) trial. BMC Pulmonary Medicine 2011; 11: 8. doi: 10.1186/1471-2466-11-8.
Full text, open access

12. Ryzyko astmy i alergii podczas regularnego pływania na basenie.
W ciągu ostatnich lat  kilka badań epidemiologicznych sugerowało, iż częstość astmy i alergii jest większa u dzieci które pływają w basenach z chlorowaną wodą.  Jednakże inne badania nie wykryły takiej zależności.  W celu pogłębienia tych badań przebadano 5738 dzieci zakwalifikowanych do badania Avon Longitudinal Study of Parents and Children w UK.  Dane dotyczące uczęszczania na basen w wieku 6, 18, 38, 42, 57, 65 i81 miesięcy zostały zebrane i porównane z danymi dotyczącymi obecności zapalenia błony śluzowej nosa, świszczącego oddechu, astmy, wyprysku, pyłkowicy i stosowania leków przeciwastmatycznych między 7 a 10 rokiem życia.  Skumulowane uczęszczanie na basen zostało oszacowane w skali 1-9, gdzie wynik 0-2 określał rzadkie, a 5-9 częste uczęszczanie na basen.  U dzieci określono funkcję płuc (spirometria) i wykonano punktowe testy skórne pomiędzy 7 a 8 rokiem życia. Około połowa dzieci chodziła na basen co najmniej raz w tygodniu pomiędzy 4 a 7 rokiem życia, podczas gdy 20% nigdy nie chodziła lub chodziła niezmiernie rzadko.  Spośród wszystkich 21.4% dzieci miało dodatnie testy skórne a 20% chorowało na astmę przed 7 rokiem życia.  Badacze stwierdzili, że dzieci z częstym skumulowanym uczęszczaniem na basen pomiędzy urodzinami a 7 rokiem życia miały 12% mniejszą szansę aby poprzednio chorować na astmę i 50% mniejszą szansę aby mieć astmę w wieku lat 7 niż dzieci z rzadkim skumulowanym uczęszczaniem na basen. Częste skumulowane uczęszczanie na basen było także związane z lepszą funkcją płuc i mniejszą ilością objawów takich jak świszczący oddech. Nie stwierdzono powiązania pomiędzy uczęszczaniem na basen a atopią.  Te odkrycia pozostały znamienne po skorygowaniu powiązań na potencjalne czynniki zakłócające takie jak płeć, astma u matki, waga urodzeniowa czy wiek matki.  Więc pływanie nie zwiększało ryzyka astmy, atopii ani występowania objawów oddechowych czy alergicznych u brytyjskich dzieci; przeciwnie związane było ze zwiększoną funkcją płuc i zmniejszoną częstością obecnie trwającej astmy u dzieci z uprzednio występującymi objawami ze strony układu oddechowego.
Komentarz edytora: Odkrycie, iż pływanie jest związane ze zmniejszoną częstością występowania astmy ma istotne implikacje dla zdrowia publicznego, a dalsze badania powinny być wykonane aby potwierdzić to odkrycie.
Font-Ribera L, Villanueva CM, Nieuwenhuijsen MJ, et al. Swimming Pool Attendance, Asthma, Allergies, and Lung Function in the Avon Longitudinal Study of Parents and Children Cohort. American Journal of Respiratory Critical Care Medicine 2011; 183: 582-588.
Abstract

13. Bezpieczeństwo stosowania wziewnych kortykosteroidów z powodu astmy u chorych ciężarnych.
Wziewne kortykosteroidy (ICSs) są obecnie rekomendowane w celu kontroli astmy podczas ciąży z powodu wysokiego ryzyka grożącego matce i dziecku podczas napadu astmy. Jednakże istnieje niewiele danych dotyczących ogólnoustrojowego działania ICSs na matke i czy taki efekt nie powoduje uszkodzenia łożyska lub dziecka. W tym badaniu autorzy ocenili poziomy kortyzolu, estriolu, osteokalcyny i hormonu uwalniającego kortykotropinę w osoczu 156 kobiet chorych na astmę i 51 bez astmy.  Próbki krwi były pobierane podczas każdego trymestru, a zużycie ICSs było zapisywane.  Kobiety miały wykonane USG w 18 i 30 tygodniu, a waga urodzeniowa i płeć dziecka ustalone po porodzie. Wyniki pokazały, że poziomy wszystkich hormonów wzrastały wśród kobiet w ciąży, ale obecność astmy per se nie miała istotnego wpływu na ich poziom.  Jednakże stosowanie ICSs podczas ciąży miało hamujący wpływ na poziomy matczynych hormonów w dawko-zależny sposób u kobiet noszących dziecko płci żeńskiej.  ICSs stosowane były odwrotnie powiązane z matczynym poziomem kortyzolu w pierwszym trymestrze i odwrotnie powiązane z poziomem osteokalcyny w drugim i trzecim trymestrze. U ciężarnych mających dziecko płci męskiej nie stwierdzono powiązania pomiędzy dawką ICS a matczynym poziomem kortyzolu, estriolu czy osteokalcyny.  Jednakże u tych kobiet poziom hormonu uwalniającego kortykotropinę wzrastał wraz ze stosowaniem ICS.  Stosowanie ICS nie korelowało z masą urodzeniową i  innymi pomiarami wzrostu płodu żeńskiego czy męskiego.  Autorzy wyciągnęli wniosek, iż stosowanie ICSs podczas ciąży nie wpływa na funkcje nadnerczy dziecka, na co wskazuje brak zmiany stężenia estriolu wraz ze wzrostem dawki ICS i wydaje się nie wpływać niekorzystnie na wzrost i rozwój dziecka.
Komentarz edytora: Jest to bardzo ważny dowód na bezpieczne stosowanie ICSs w czasie ciąży.
Hodyl NA, Stark MJ, Osei-Kumah A et al. Fetal Glucocorticoid-regulated Pathways Are Not Affected by Inhaled Corticosteroid Use for Asthma during Pregnancy. American Journal of Respiratory Critical Care Medicine. 2011; 183: 716-722.